स्वप्न...

कधी कधी वाटतं तीच्या बद्दल लिहावं,

भरभरून लिहावं... आवडेल तीला.

विचारांचं काहूर मनात वादळासारखं

थैमान घालतं असतं... सतत...

मनाच्या पटलावरून सहस्त्र बगळ्यांनी उडावं

आणि शांतपणे बघावं त्याकडे..

एक-एक बगळ्यामध्ये

शतकानू शतकाच्या आठवणी दडलेल्या.

त्या आठवणींची पिसं घेवून स्वार व्हावं

अन् पुन्हा एकदा तीला भेटावं...

त्या पहिल्या वहील्या अनोळखी भेटीसारखं.

समूद्रावरून दौडणार्या खार्या वार्याचा

अस्वाद घ्यावा तिच्या चुंबनातून.

धमन्यातून वहाणार्या थेंबा-थेंबात

तीचं अस्तित्व जाणवावं...

खूप बोलावं तीच्याशी...

तीचं सौंदर्य माझ्या डोळ्यातून तीला धाखवावं...

तीच्या डोळ्यात सामावलेला सागरात

डुंबून जावं फक्त तिचं होण्यासाठी...

फक्त तिच्यासाठी.... तल्लीन व्हावं...

एवढंच स्वप्न जगावं प्रत्येक क्षणासाठी...

कलाकार

ती होती त्या प्रत्येक क्षणाला

जेव्हा तो तीचं गाणं गुणगूणत होता

जेव्हा तो तीचं आभाळ विणत होता

जेव्हा तो तीला शब्दबंध करत होता

आता ती खरच बंदीस्त झालीये कुठेतरी

तो एकटा वाटसरू या वाटेवरी

तीची गोड गाणी गुणगूणणारा

दुसर्यांच्या आभाळाला ठिगळं लावणारा

खूप लोक असतात त्याच्या सोबतीला

एकलेपणा जीवघेणा वाटतो क्षणा-क्षणाला

अजूनही ती असते त्याच्या सोबतीला

अन् उमटते त्याच्या सृजनतेतून

लोक म्हणतात -

चित्र विक्षिप्त असतात त्याची

गाणी अर्थपूर्ण पण न उमगणारी

कला आहे पण व्यर्थ कलाकारी

काल ती भेटली मला

सांगत होती की,

‘मी कधी उमगलेच नाही त्याला,
 वेडा तो, ना गवसला कधी स्वतःला...'

फकीर

शब्दांची तलवार
गंजली ह्रदयात
जखमा अंतरात
शांतता नजरेत

मुखवटा माझा
दडलेल्या दुःखाचा
शेवंतीवरी जसा
अत्तराचा फवारा

सुर्य-चंद्र होते
होते ग्रह-तारे
जागाच चुकल्या
पोकळीच चोहीकडे

लंपडाव श्वासंचा
खेळ हा भासांचा
ओंजळीतून सांडला
आ़ठवांचा पसारा

प्रतीबिंब माझे
दंशले मलाच
कुठला अपराध
सुखाच्या परीशोधात

न कुठलाच अर्थ
जगण्यातला स्वार्थ
जगतो असा मी
तो फकीर चिंताक्रांत...

ऊन - पाऊस

तीच्या विस्कटलेल्या केसातून हात फिरवावा

अन् आभाळाने चमचमती साद घालावी

लख्ख प्रकाशात तिचा चेहरा चमकावा

मातीचा मृदूगंध श्वासा-श्वासात ठसावा

थेंब थेंब पावसाने मनं चिंब भिजावी

भिजलेल्या स्पर्षाचा जागर रोमरोम उठावा

उन्हाच्या शालीत उबदार स्पर्ष बंधित व्हावा

मौनात तीच्या माझी कविता असावी

अस्फूट शब्दातला अर्थ चराचरात वसावा...

कोहम्

चैत्रातला जागर मी

वैशाखातला विखार मी

बोलणारा वसंत मी

जगणारा श्रावण मी

ऋतूंचे चक्र मी

सागरातला थेंब मी

तार्याभोवतालचे आभाळ मी

पृथ्वीचा गर्भ मी

कल्लोळातला सूर मी

नजरेतला क्षितीज मी

मधातला गंध मी

शब्दातला अर्थ मी

तूझ्यातला तू मी

माझ्यातला तू मी

संभोगातला स्पर्ष मी

समाधीतला मृत्यू मी

गर्भातली भूक मी

डोळ्यातला थेंब मी

हसण्यातला आनंद मी

चराचरात मीच मी

मन

खळखलणार्या झर्यासारखं
मन माझं खळखळलं
आठवणींचा धबधबा होवून
मन चिंब-चिंब भिजलं...

शहारलेल्या जमीनीच्या कुशित
मन माझं शहारलं
शब्दांच्या डोलार्यात डुलून
मन हिरवं गच्च झालं

सैरावैरा धावणार्या वार्यापरी
मन सैरभैर झालं
सोबत तूझी मिळता क्षणी
मन मनात मिळालं

आव्हान

पेटलेला गर्भ माझा
ज्वाळा मुखात आहे
सुर्याला जिंकण्याची आस
मनी धगधगते आहे..

उसळते रग रक्तातली
खळबळ हृदयात आहे
आभाळ कवेत घेण्यास
हात सरसावले आहे...

क्षितीजावरी नजर माझी
विश्वापल्याड दृष्टी आहे
वादळे रोखली किती
आव्हान तूम्हास आहे...

माझी मराठी

माझीया मराठीत
वसे सूर्याचा अंश
अंधारल्या जगाला
दावीला प्रकाश..

अमृतली मराठी
ज्ञानोबा माउलींनी
लखलखली मराठी
कविवर्य कुसूमाग्रजांनी

तुकोबांनी दिला
जगण्याचा सार
फंदींचे फटके
तलवारीला धार

जग जिंकलीपरी
गर्व ना मनाशी
माझी ही मराठी
जनांच्या ह्रदयाशी...

-प्रवर्तक पाठक.

मराठी दिनाच्या मनःपूर्वक शुभेच्छा...

आण तूला

स्वप्ने घेवूनी दूर देशी

तू सहज गेली कशी

भान न उरले मजपाशी



बेभान सैरावैरा धावलो असा

शोध अविरत राहीला कसा

अभास जणू श्वास जसा



तू न भेटली सखी मला

कातर आवाजास कर्ण तरसला

स्पर्षावीन आत्मा हा विखूरला



काळजात वणवा तो पेटीला

गली पूर असा लोटीला

ह्रदयात पत्थर देखील पघळला



आता आस तूझ्या येण्याची

सोबत तूझी तू नसण्याची

आण तूला माझ्या प्रीतीची...

आता पून्हा दंगल होणार

आता पून्हा दंगल होणार

हा पेटणार तो कापणार

धर्म धर्माला ठेचणार

जात जातीला मारणार

 

आता पुन्हा दंगल होणार

जमाव समोरा समोर ठाकणार

रंग रंगाला नाकारणार

तत्व तत्वांना बोचकणार

 

आता पुन्हा दंगल होणार

हा लढणार तो जिंकणार

स्त्री-पुरूष बलात्कार करणार

हक्क हक्कांना डावलणार

 

आता पुन्हा दंगल होणार

Yuan चढणार Dollar पडणार

अन्न-तेल समतोल ढळणार

तंत्र मंत्र महागणार

 

आता पुन्हा दंगल होणार

व्यक्ती व्यक्त न होणार

विखरणार मनाची लक्तरं

उरणार फक्त जनावर

अपूरे

आठवतो तीचा हात

तो मखमली स्पर्ष

तीचा कातर आवाज

वाटे ब्रम्ह नाद

 

तीने घातलेली साद

जन्मोजन्माची वाटली गाठ

तीचा प्रत्येत शब्द

धर्मग्रंथाला न तितूका अर्थ

 

कर्ण मधूर संगित

ह्रदयास भिडले ह्रदय

मिठीत घेताच तीला

अबोलही वाटले गवन

 

दंद्वं झाले तिथेच

वासना की अर्थपूर्ण प्रेम

सैल झाले नाते

निरूत्तर राहीले मन...

व्यर्थ्य़

मुलांची शाळा

नवर्याचा व्यवसाय

मोलकरणीचा पसारा

सासूची लगबग

सगळं व्यवस्थीत

सुखी ग्रूहीण जणू

तरी तो आठवतो

वाटे मधूनीच तीला

तेव्हा त्याला साथ

दिली असती तर...

एकदा तरी भेटावं

म्हणूनी घेते शोध...

 

तो दुनीयेत बदनाम

पैशाने कफल्लक

तर मनाचा श्रीमंत..

कोणासाठी थोर कवी

तर कोणासाठी सल्लागार

व्यवहारात शून्य वाव..

रोजच्या जेवणाची बोंब

आसर्याला शिव्यांची लाखोली..

चड्डी रफू केलेली

तरीही सुखी जगती

क्वचित आठवण तीची

 

छोट्या जगात होते

भेट जुळवलेल्या योगाची

ती – कसा आहेस

तो – मी मस्त..

एवढाच संवाद जमतो

पाठ घेता फिरवूनी

वाट होते वेगळी...

 

तो जातो गुत्त्यावरी

ती जाते समूद्रकिनारी

 

आता ती शांत

समूद्राचा खारा वारा

अंगावर लपेटून घेत

रूमालाने टीपते घाम

मुठीत चिठ्ठी असते

त्याला न दिलेली...

 

तो तंद्रीत तिच्या

आवंढा गिळतो उगाच

गेले सांगायाचे राहून

जगणे व्यर्थ्य़ तूझ्यावीन...

निरंतरी

आवेग श्वासाचा
मनी स्तब्ध व्हावा
तनू वरी शहारा
क्षणभर सरसरावा

दुभंगल्या स्वप्नांचा
मनी कल्लोळ व्हावा
गगनी एक तारा
पळभरात तुटावा

ममतेच्या पाझराला
असा महापूर यावा
प्रीयजनांचा सहवास
निरंतरी मिळावा..

अलिंगन

डोंगराआडून दिवसाची चाहूल देणार्या
उगवत्या सुर्याला अलिंगन

धुक्यातून वाट काढणार्या
कोवळ्या सुर्याला अलिंगन

रिमझीमत्या पावसात डोकावणार्या
इंद्र-धर्नुधारी सुर्यास अलिंगन

माध्यान्ही अविचल तळपणार्या
धगधगत्या सुर्याला अलिंगन

सागरात क्षितीज स्पर्षणार्या
मावळत्या सुर्याला अलिंगन

अलिंगन....
तुझ्या तेजोवलयात प्रकटण्यासाठी
अन् अखेरीस समर्पण
तूझ्या कणाकणात सामवण्यासाठी...

अर्घ्य

दिवसामागूनी दिवस जाती
आठवणींच्या कळ्या कोमेजती
जगण्यासाठी जन्म आपूला मती
कर्म भावना का असे सोबती?

जन्मास आलो मी एकांती
म्रूत्यू भय मज सोबती
नाजूक क्षणास मन मोहरती
निंद्य मज जीवन जर ना स्वप्नपूर्ती

वाटे, का जन्मलो या जगती
वाटहीन ध्येय्य मज का दिसती?
तारांगणे स्थिर, अस्थीर नाही गती
नियती मात्र जीवाशी खेळती

शरीर मानवी बने पंचमहाभूती
काळ खेळी मन हे एक हाती
कोण मना रे असशी तू सोबती
मुक्ती दे मजला हे अर्घ्य हाती...

एक कविता

कालच्या एका कवितेत
हिरवंगार रान होतं
निळशार आभाळ होतं
झुळझूळणारं पाणी होतं

कालच्या एका कवितेत
मुग्ध संगित होतं
शब्दांनी शहारणं होतं
मन गुणगुणत होतं

कालच्या एका कवितेत
मनस्वी माणसं होती
नात्यांची गिंफण होती
प्रेमाची झुळूक होती

आज मात्र फक्त कविता
आठवणींच्या गर्तेत एकलेपणा
एक आशेचा किरण
अन् एक नवी कविता...

श्वास आणि आठवण

श्वास आणि आठवण
श्वास आणि जाणीव
श्वास आणि स्पर्ष
श्वास आणि तू
मी आणि श्वास
तू अन् मी
अन् फक्त श्वास...

सोम्यागोम्या

सोम्यागोम्याच्या गल्लीतल्या कट्ट्यावर
रोजच तात्विकतेच्या चर्चा चालतात
कसली आलीये तात्विकता ?
इथे तर टॉम, डीक आणि हॅरी माज करतात...

लोकं माजोर्डे म्हणून सोम्यागोम्या
दोन पेगात टल्ली होतात
वेटरला टीप द्यायची की नाही
यावर नेहेमीच वाद घालतात...

सोम्यागोम्या रोजच मोठ्याने वाद घालतात
कोणी भांडायला आलं की शेपूट घालून पळतात
सापडतात मग गल्लीतल्या एखाद्या कोपर्यात
दबक्या आवाजात सार्या सिस्टीमचा निषेध करतात...

चार लोकां विषयी मत्सर वाटतो
म्हणून ते गर्दीतही एकटे दुकटेच असतात
चेहेर्यावरले मुखवटे हटू नये म्हणून
ह. भ. प. पेक्षाही भारी बंधूत्वाच्या गप्पा हाणतात

सोम्यागोम्या सतत चोकटी मोडायचा विचार करतात
स्वार्थानुसार क्षणोक्षणी नैतीकतेच्या व्याख्या बदलतात
कोणास ठावूक, का? सोम्यागोम्या फक्त
चौकटीच्याही आतल्या एका वर्तूळातच जगतात

सोम्यागोम्या खूप हळवे असतात
माणसं गेल्यावरच त्यांना त्यांच्या किमती कळतात
स्वतःची किंमत मात्र भलतीच चढवून सांगतात
अन् उधारीच्या तत्वज्ञानावर शेवट पर्यंत जगतात...

सोम्यागोम्या हजारो जन्म घेवूनही अजरामर असतात...

प्रवास

बंद डोळे स्तब्ध श्वास
धडधडणार्या छातीचा नाजूक प्रवास!
सरळ रस्ता वळणं फार
नाती थोडी माणसं चिक्कार!
नाही भूक नाही तहान
प्रवासाची गती किती महान!
हा की तो, तो की ती
कोणाचा कोणाशी कसलाच संबंध नाही!
बडबड-गोंधळ धावपळ फार
प्रत्येकाचा मात्र अबोल प्रवास!
भूत-भविष्याचा साखळदंड कमकूवत फार
धडधडत्या छातीचा संपला की प्रवास!

समाधी

श्वासही नकोसे वाटतात
कसलेच आभास जाणवत नाहीत
दुरवर कुठे लख्ख प्रकाशही नाही
अन् स्वतःला चाचपडायला काळोख देखील नाही...
कुणाचा आधार घ्यायला हात समोर येत नाहीत
अन् हात आले तर पांगळेपण जाणवत नाही...
मी फक्त चालतो वाटेविना वाळवंटात...
देव - देव करत दगडालाच साकडे घालतो,
विचारतो त्याला - मी कशासाठी जगतो?
तेव्हा एक तांबडा तारा मंद हसतो
मी चिडतो, रुसतो, धुसफुसतो.
ग्लानी येत, वेळ जातो कळत नाही.
एक हलकीच थाप पाठीवर येते
मागे वळून बघतो वार्याची झुळूक असते ...
मी सुखावतो, तांबडा तारा मिष्कील हसतो
डोळ्यातला एक थेंब हातात घेवून
मी धावत सुटतो क्षितीजा पर्यंत...
स्वप्न बघतो - तो थेंब सागराला व्यापतो
तांबडा तरा खदखदून हसतो
मी डोळे फाडून-फाडून बघतो
क्षितीज नसतच का कुठे?
मी हबकतो, क्षणभर थांबतो, मागे वळून बघतो
माझ्याच पाऊलखुणांची दुरवर वाट झालेली दिसते
अन् एक लोंढा त्या वाटेनं सावकाश येतांना दिसतो
तांबडा तारा माथ्यावर स्तब्ध होतो
मी माझ्याच सावलीला पारखा होतो
मी धावत सुटतो वाट नसलेल्या वाळवंटात
लोंढा मला घेरतो, मी निष्प्राण होतो
माझ्या पाउल खुणांचा मात्र महामार्ग होतो
यथावकाश मी ही वाळवंटातलाच एक कण होतो
येणारा जाणारा प्रत्येक लोंढा
माझ्या मातीतल्या कणाला समाधी म्हणतो

तांबडा तारा आता निर्विकार हसतो...